Aşk benim hiç Senim olmamış Varlığınla yokluğun arasında kalmayacağım artık, sadece olmayacaksın. Sensiz kalma ihtimali olmayacak aleyhine kurulmuş cümlelerimin sonunda. Belki birkaç satır arasında unutulacaksın bir müddet sonra. İçimden olmayacak, boş bir kağıdın gölgesine sığınmayacak sana sitemlerim. Hani hep kızardın ya “Konuş konuş konuş” derdin, haykırabilir miyim şimdi korkaklığını. Bıraktığın bu mavi düşleriyle avunan yalnızlığı, artık sahiplenilmeyecek olmanın burukluğunu yaşarken, haykırabilir miyim dersin, susar mıyım, gülüp geçer miyim yoksa …? Aslında alıştırmalıyım kendimi hiç dönmeyecekmişsin, dönülmeyecek bir yerdeymişsin gibi farzetmeli, unutmalı. Seni hiç tanımamış gibi yaşamımı sürdürmeliyim. Var olduğum her yer aşk(ın) şehri olmalı artık, yeniden sevmenin, sevilebilmenin yeri her yer, zamanı yaşanan ve gelecek tüm zamanlar olmalı benim için. Evet, sayfalardan koparıp bir bir savurmalıyım seni yaşanmış tüm zamanlara, uzaklaşan her adımımla hapsetmeliyim bu anılar sokağına. Kopan takvim yaprakları sensiz geçen günleri saymamalı, bende yokluğunun güncesini tutmayı artık bırakmalıyım. Her yeni güne seni getirmedi diye isyan etmemeliyim. Kabullenebilmeli, hazmedebilmeli, aldırmamalı hatta sana hak verebilmeliyim. Bu satırlarla büyümeye başlamalıyım, sırf seni ve çocuklaşan bir aşkı kolayca unutabilmek için. Zira yoksun. Sanki benim hiç senim olmamış, sanki bizi hiç yaşamamışız, sanki aşk denen o hoyrat şarkıyı mırıldanmış ve sonra yarım bırakmışız gibi. Artık yeni bir şarkı söylemenin vakti, Yaşanmışlığına, yitikliğime hiç aldırmadan, Sanki benim hiç senim olmamış gibi…

Gökyüzü zifiri karanlıkken,pembe bir dünyada elele bu sevdanın içindeydik senle…
Ve birlikte sonsuz olmaktı temennimiz.
Çocuksu düşlerimiz vardı,sadece ikimizin olduğu…
Zamanda uzun,yaşamda kısa olan bu aşkta;
En güzel sevinçleri,en güzel anıları paylaştık,sevdaya dair çok şey öğrendik. Sevmeyi,gülmeyi ve terk etmeyi öğrettin bana,yaşamın sevince anlam taşıdığını gösterdin…

Sevdim seni !
Can verip yollara düşecek kadar,
Kimsenin gücü yetmeyeceği kadar sevdim.

Uykularımızı paylaştık seninle,bir gece değil gecelerce uykusuz kaldık.
Aşkımız için zamansız sevdik birbirimizi,umarsız,çıkarsız,yalansız…
Dünyalara sığmayacak aşkımızı küçük yüreklerimize sığdırdık,
Ayrılıklarımızı yaşanmamış saydık,
Öyle ki hep birlikte olmalıydık.
Sözler verdik birbirimize tutamayacağımızı bile bile…

 TANER DOĞAN

Sevmek buymuş demek ki..

Sevmek vermekmiş en büyük parçanı..

Özlemekmiş sevmek..

Gece yastığına başını koyduğunda akan iki damla yaşmış..

Sevmek zormuş sevdiğim

Özlemek zormuş..

Sanki bedenime binlerce bıçağın saplanmasıymış..

Bir uzak kentte sensizliği yaşıyorum şimdi..

Bazen iki cümle takılıyor boğazıma..

Bazen sessiz çığlıklar kopuyor içimden..

Üşüyorum sensiz, ellerimi ısıtan ellerin yok..

İçimi eriten gözlerin yok..

Bir ateş var sol yanımda..

Bir de sana verdiğim söz dudaklarımda..

Koşup sana gelmek istiyorum gücüm yok..

Özlüyorum demeye lüzum yok..

Gelsem yanına, kokunu içime çeksem..

Ellerini alsam avuçlarımın arasına..

Halim yok sevdiğim, halim yok..

Böyle mi yaşanırmış ayrılıklar..

Böyle mi koyarmış hasret insana..

Bir bilsen nasıl muhtacım sana..

Bir bilsen bu can ölümüne hasret sana..

Bilirim sen de sığamazsın kendine..

Gece sessiz sessiz ağlarsın hissederim..

Dayan bir tanem dayan..

Bir gün geleceğim..

Bu yürek yarısına kavuşacak..

Bu beden yeniden hayat bulacak..

Bir sarılacağım sana, ölüm bile ayıramayacak..

alıntı

Uykularım kaçıyor gecenin bir yarısında.
Düşümde seni görüp de,
Yüreğimin çarpıntılarının arttığı anda
Açıyorum gözlerimi?

Usulca götürüyorum elimi
Yatağımın kenarına;
Varlığını bulamıyorum.
Sonra,
Dönüp bakıyorum;
Yoksun.

Offff !
Bu ne bitmez acıdır böyle;
Nasıl bir yangındır,
Yüreğimi dağlayan?

Ansızın şiddetli bir gök gürültüsüyle irkiliyorum.
Dışarıda delice yağan bir sağnak var.
Çıkıp ıslanmak istiyorum;
Birden,
Düşlerimiz geliyor aklıma;
Vazgeçiyorum.

Hatırlar mısın sevgili,
Gecenin yağmurunda birlikte ıslanacaktık;
Ne oldu ?
Sadece tatlı bir düş olarak mı kalacak bu ?
Hiç mi ıslanmayacağız birlikte ?
Ve hiç mi sevişmeyeceğiz dolunay vakti bir deniz kıyısında ?

Seni seviyorum.
Seni seviyorum demek yetmiyor.
Sözcük dağarcığıma sığmıyor aşkın;
Notaların sonsuz döngüsü ifade etmekten yoksun.
Ancak kollarımla sardığımda seni,
Yalnızca kollarımla sardığımda,
İşte o an,
Sadece o an anlatabiliyorum sana?
Sonsuzluğu yaşıyorum;
Bırakmak istemiyorum.

engin dize

Sonu Yok Bunun



BENDE Kİ SEN" Beni benden çaldığın, ben olduğumu - kendimi en mükemmel hissettiğim zamanları hissettirdiğin zamanlar da işte sen buydun benim için, ama anlamadın değerini ve bıraktığın yaşamımın ardında kalan izleri nasıl iyileştirebilirim diye geziniyorum şimdilerde umutsuzca... Umudumun beni terk ettiği bütün karanlık gecelerde hayal ettiğim tek şey, gözlerinde gördüğüm sevgi pırıltısıydı. Dört elle sarılıyorum ve inanmaya başlıyorum artık, sen benim bir imgemdin ve ben artık amaçsız, kimsesiz, sahipsiz kaldım buralarda...

sen; bıraktığım yaşam kavgama kaldığım yeri de hiçe sayarak en baştan daha kuvvetle başlamamı sağlayanım (sebebim)

sen; sensiz geçen gecelerimde anlık mesajlarınla beni umutsuz karanlıklarımda bile mutlu kılanım, (aydınlığım)
sen; yürüdüğüm yollarda aramaktan yorulduğum anda karşıma çıkanım, (son durağım)
sen; sahip olduklarınla, sen olmanla beni benden çalanım, (hayranlığım)
sen; umut ovalarımda el ele gezebildiğim, (umudum)

sen; benim sonum...

sen sevmek nedır bilirmisin arkadaş ?
karanlıklar icinde umut ışıgı aramak,
gece olup ışıklar söndügünde hafif bir müzikle kendinden geçmek.
sen sevipte kavusamamak nedır bılırmısın arkadas?
her senı sevıyorum dıye haykırmak ısteyısınde
agzına bır cıft zıncır vurulmuscasına susmak,
her kosup ona sarılmak ısteyısınde kendını bır adım gerıde bulmak.
sen hıc kavusamadan ayrıldınmı arkadas?
her onu baskasıyla gordugunde
ıcınde fırtınalar kopsada kendını durgun sularda boguluyor buldunmu?
yok arkadas yok sen bılemezsın bunları
cunku sen sevmedın benım gıbı gonulden
cunku sen yaslanmadın benım gıbı bır anda bır asırlık cınar gıbı
cunku sen cunku sen tatmadın yasarken olmenın acısını...

alıntı

Ateş bir gün su’yu görmüş yüce dağların ardında

Sevdalanmış onun deli dalgalarına.

Hırçın hırçın kayalara vuruşuna,

Yüreğindeki duruluğa

Demiş ki su’ya :

Gel sevdalım ol,

Hayatıma anlam veren mucizem ol...

Su dayanamamış ateş’in gözlerindeki sıcaklığa

“Al..” demiş ;  “Yüreğim sana armağan.”

Sarılmış Ateş’le Su birbirlerine

Sıkıca, kopmamacasına...

Zamanla Su, buhar olmaya

Ateş, kül olmaya başlamış.

Ya kendisi yok olacakmış, ya aşkı...

Baştan alınlarına yazılmış olan kaderi de,

Yüreğindeki kederi de

Alıp gitmiş uzak diyarlara Su...

Ateş kızmış, Ateş yakmış ormanları.

Aramış Su’yu diyarlar boyu,

Günler boyu, geceler boyu

Bir gün gelmiş, Su’ya varmış yolu

Bakmış, o duru gözlerine suyun

Biraz kırgın, biraz hırçın.

Ve o an anlamış;

Aşkın bazen gitmek olduğunu.

Ama gitmenin yitirmek olmadığını...

Ateş durmuş, susmuş, sönmüş aşkıyla.

İşte o zamandan beridir ki:

Ateş Su’dan,

Su Ateş’ten kaçar olmuş...

Ateş’in yüreğini sadece Su,

Su’yun yüreğini

Sadece Ateş alır olmuş...