Ateş bir gün su’yu görmüş yüce dağların ardında

Sevdalanmış onun deli dalgalarına.

Hırçın hırçın kayalara vuruşuna,

Yüreğindeki duruluğa

Demiş ki su’ya :

Gel sevdalım ol,

Hayatıma anlam veren mucizem ol...

Su dayanamamış ateş’in gözlerindeki sıcaklığa

“Al..” demiş ;  “Yüreğim sana armağan.”

Sarılmış Ateş’le Su birbirlerine

Sıkıca, kopmamacasına...

Zamanla Su, buhar olmaya

Ateş, kül olmaya başlamış.

Ya kendisi yok olacakmış, ya aşkı...

Baştan alınlarına yazılmış olan kaderi de,

Yüreğindeki kederi de

Alıp gitmiş uzak diyarlara Su...

Ateş kızmış, Ateş yakmış ormanları.

Aramış Su’yu diyarlar boyu,

Günler boyu, geceler boyu

Bir gün gelmiş, Su’ya varmış yolu

Bakmış, o duru gözlerine suyun

Biraz kırgın, biraz hırçın.

Ve o an anlamış;

Aşkın bazen gitmek olduğunu.

Ama gitmenin yitirmek olmadığını...

Ateş durmuş, susmuş, sönmüş aşkıyla.

İşte o zamandan beridir ki:

Ateş Su’dan,

Su Ateş’ten kaçar olmuş...

Ateş’in yüreğini sadece Su,

Su’yun yüreğini

Sadece Ateş alır olmuş...